சோமாலிய மீனவர்கள் சோமாலிய கடற்கொள்ளையர்களாக மாறியது எப்படி? - ஒரு அநீதியின் வரலாறு

கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவின் கொம்பு என்றழைக்கப்படும் சோமாலியா, இந்தியப் பெருங்கடலின் முக்கியமான கடற்பரப்பைக் கொண்ட ஒரு நாடாகும். ஒரு காலத்தில் அழகிய இயற்கை வளங்கள் நிறைந்த செல்வந்த நாடாகக் காணப்பட்ட  சோமாலியா, இன்று உலகின் மிகவும் வறுமையும், உள்நாட்டுக் குழப்பமும் கொண்ட நாடுகளில் ஒன்றாக உள்ளது. இந்த நிலைக்கு முக்கிய காரணம் பல நூற்றாண்டுகளாக பிரிட்டன், அமெரிக்கா, ரஷ்யா மற்றும் ஐரோப்பிய நிறுவனங்கள் போன்ற வெளிநாட்டுச் சக்திகள் இந்த நாட்டைத் தங்கள் இலாபத்திற்காகச் சுரண்டியதும், பிளவுபடுத்தியதுமே ஆகும்.

காலனித்துவத்துக்கு முந்தைய சோமாலியாவும் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவத்தின் சூழ்ச்சியும்

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை, சோமாலியா ஒரே மொழி (சோமாலி), ஒரே மதம் (இஸ்லாம்), ஒரே பழக்கவழக்கங்கள் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த சமூகமாக விளங்கியது. அவர்களின் பொருளாதாரம் கால்நடை வளர்ப்பு, வணிகம் மற்றும் கடல் மீன்பிடியை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. குறிப்பாக இந்தியப் பெருங்கடலில் இருந்த மீன் வளங்கள் காணப்பட்டன.

1880களில் பிரிட்டன், இத்தாலி, பிரான்ஸ் ஆகிய காலனித்துவ நாடுகள் ஆப்பிரிக்காவைப் பங்கிட்டுக் கொண்டபோது, பிரிட்டிஷ் சோமாலிலாந்து (வடமேற்கு), இத்தாலிய சோமாலிலாந்து (தென்கிழக்கு), பிரெஞ்சு சோமாலிலாந்து (இன்றைய ஜிபூதி) என சோமாலியா மூன்றாகப் பிளவுபடுத்தப்பட்டது.

அத்துடன், எத்தியோப்பியாவுக்கு உட்பட்ட ஒகாடென் (Ogaden) பகுதியில் சோமாலி இன மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். பிரிட்டன் தனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் எல்லைகளை வகுத்தபோது, இந்த சோமாலி இனக் குழுக்களை திட்டமிட்டு தனித்தனியாகப் பிரித்து வைத்தது.

இதன் காரணமாக, விடுதலைக்குப் பிறகும் சிதறிக்கிடந்த தங்களது இன மக்களை ஒன்றுசேர்த்து ஒரு "ஐக்கிய சோமாலியா"வை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கனவு சோமாலியர்களிடம் நீடித்தது. ஆனால், இந்த இலக்கை அடைவதில் பல்வேறு குழுக்களிடையே கடுமையான உள்நாட்டு மோதல்களும் போட்டிகளும் ஏற்பட்டன.

சோமாலியா 1960 இல் விடுதலை பெற்றபோது, பிரிட்டிஷ் மற்றும் இத்தாலியக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகள் மட்டுமே ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. ஆனால், சோமாலி மக்கள் அதிகம் வாழ்ந்த எத்தியோப்பியாவின் ஒகாடென் பகுதி சோமாலியாவுடன் சேர்க்கப்படாமல் விடுபட்டது.

இவ்வாறு பிரிட்டன் தன்னிச்சையாகப் பிரித்த எல்லைகளால் சோமாலி மக்கள் பிரிந்தனர். தங்களை இணைக்க அவர்கள் முயன்றபோது உள்நாட்டு மோதல்கள் வெடித்தன. பின்னர் இது 1977 இல் எத்தியோப்பியாவுக்கும் சோமாலியாவுக்கும் இடையேயான ஒரு கொடூரமான போராகவும் (Ogaden War) மாறியது.

இந்தப் பிளவுகள், வலுவான தேசிய அரசை உருவாக்குவதைத் தடுத்தன. 1991 க்குப் பிறகு சோமாலியாவில் மத்திய அரசு முற்றிலும் சரிந்து விழுந்ததற்கு, காலனித்துவ எல்லைப் பிரச்சினைகளே அடிப்படைக் காரணமாக அமைந்தன.

பனிப்போரில் அமெரிக்காவுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் இடையில் மாட்டிக் கொண்ட சோமாலியா

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் உலகம் அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலகம், சோவியத் ரஷ்யா தலைமையிலான கிழக்குலகம் என இரு துருவங்களாக பிளவுபட்டது. சோமாலியா உட்பட ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் மக்கள் இந்தப் போட்டியில் சிப்பாய்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டனர். 

1970 இல் இராணுவப் புரட்சி மூலம் சோமாலியாவில் ஆட்சிக்கு வந்த சியாட் பாரே (Siad Barre) , முதலில் சோவியத் ரஷ்யாடன் நெருங்கிய உறவு வைத்திருந்தார். சோவியத் ரஷ்யா, சோமாலியாவுக்கு ஆயுதங்கள், பயிற்சி, பொருளாதார உதவிகளை வாரி வழங்கியது. அதற்குப் பதிலாக, சோமாலியாவில் சோவியத் கடற்படைக்கு பெர்பேரா (Berbera) துறைமுகத்தில் இராணுவத் தளம் அமைக்க அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

1977-78 ஒகாடென் போர் 

1977 இல் எத்தியோப்பியாவின் ஒகாடென் பகுதியில் வாழும் சோமாலிய மக்களை விடுவிப்பதாகக் கூறி, சோமாலியா போரைத் தொடங்கியது. ஆனால், அப்போது எத்தியோப்பியா கம்யூனிச ஆட்சியின் கீழ் இருந்ததால், சோவியத் யூனியன் திடீரென எத்தியோப்பியாவுக்கு ஆதரவாக மாறியது. சோமாலியாவுக்குக் கொடுத்துவந்த உதவிகளை நிறுத்தி, எத்தியோப்பியாவுக்கு ராணுவ ஆலோசகர்களையும், கியூபா வீரர்களையும் அனுப்பியது.

இதனால் கோபமடைந்த சியாட் பாரே, சோவியத் நண்பர்களை வெளியேற்றி, அமெரிக்காவிடம் உதவி கோரினார். அமெரிக்கா உடனே சோமாலியாவைத் தன் புதிய கூட்டாளியாக்கிக் கொண்டது. 1980களில், சோமாலியா அமெரிக்காவிடம் இருந்து ஆண்டுக்கு $100 மில்லியன் ராணுவ உதவியைப் பெற்றது.

சோமாலியாவின் உண்மையான வளர்ச்சிக்காக எந்த நாடும் நீண்ட காலத் திட்டங்களை வகுக்கவில்லை. இரண்டு பெரும் சக்திகளும் சோமாலியாவைத் தங்கள் கையொப்பமிட்ட ஒரு சிப்பாயாக மட்டுமே கருதினர். இதனால், உள்ளூர் அரசியல் ஸ்திரமின்மை, ஊழல், ஆட்சியின் கொடுங்கோன்மை ஆகியவை அதிகரித்தன. 1991 இல் சியாட் பாரேயின் ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்ட பின்னர் சோமாலியாவின் மத்திய அரசு முற்றிலும் சரிந்தது. அன்று முதல் இன்று வரை சோமாலியா வலுவான அரசாக காணப்படவில்லை.

கடல் சுரண்டலின் ஆரம்பமும் மீன்பிடி உரிமைகள் பறிக்கப்படுதலும்

மேற்கூறிய பின்னணியில் 1991 க்குப் பின் சோமாலியக் கடற்பரப்பில் எந்தச் சட்டமும் இல்லை என்ற நிலை ஏற்பட்டது. இதனால் உலகின் பல நாடுகளின் மீன்பிடிக் கப்பல்கள் இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, சோமாலிய கடற் பரப்பில் சட்டவிரோத மீன்பிடித்தலில் ஈடுபடத் தொடங்கின.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அறிக்களின் படி, 2000-2005 காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் 700 க்கும் மேற்பட்ட வெளிநாட்டுக் கப்பல்கள் சோமாலிய நீரில் சட்டவிரோதமாக மீன்பிடித்துள்ளன. இவற்றில் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய (ஸ்பெயின், இத்தாலி, பிரான்ஸ்), சீன, ஜப்பானிய, தென்கொரிய, மற்றும் இந்தியக் கப்பல்கள் அடங்கும். இவை டிராலர் (Trawler) கப்பல்களைப் பயன்படுத்தி, சிறிய, பெரிய மீன்களைக் கூடப் பிடித்து, கடலின் அடிப்பரப்பையே சேதப்படுத்தின. 

மதிப்பீட்டின்படி, ஒவ்வொரு ஆண்டும் $300 மில்லியன் மதிப்பிலான மீன்களை வெளிநாட்டுக் கப்பல்கள் இவ்வாறு சட்டவிரோதமாக எடுத்துச் சென்றுள்ளன.

பாரம்பரியமாக, சோமாலிய மீனவர்கள் சிறிய படகுகளில், கைத்தொழில் முறையில் மீன்பிடித்து வந்தனர். திடீரென, பாரிய கப்பல்கள் அவர்களின் கடற்பரப்பிலும், கடற்கரைக்கு அருகிலும் மீன்களைக் காலி செய்தன. இதனால் உள்ளூர் மீனவர்களுக்கு மீன் கிடைக்காமல் போனது, சோமாலிய மீனவர்களின் வருமானம் முற்றிலும் வறண்டது, ஏழ்மை அதிகரித்தது, குடும்பங்கள் பட்டினியைச் சந்தித்தன.

இது பற்றி ஒரு சோமாலிய மீனவரின் சாட்சி பின்வருமாறு காணப்பட்டது: "எங்கள் தந்தைமார்கள் சொல்லிக் கொடுத்த மீன்பிடிப்பு, இனி வாழ்வாதாரமாக இல்லை. நாங்கள் கடலுக்குச் சென்றால், வெளிநாட்டுக் கப்பல்கள் எல்லாவற்றையும் அள்ளிச் சென்றுவிடுகின்றன. எங்களுக்கு மிச்சம் கிடப்பது சிறு மீன்கள் மட்டுமே."

மெளனமான படுகொலை (நச்சுக் கழிவுகள் கொட்டப்படுதல்)

சோமாலிய கடற்பரப்பில் சட்டவிரோத மீன்பிடி மட்டுமல்லாமல், இன்னும் கொடூரமான ஒன்றும் நடைபெற்றது. ஐரோப்பிய மற்றும் இந்தியா போன்ற ஆசிய நாடுகள் தங்களின் மருத்துவ மற்றும் அணுக் கழிவுகளை சோமாலியக் கடலில் கொட்டின.

1990களின் முற்பகுதியில், சுவிஸ் மற்றும் இத்தாலிய நிறுவனங்கள் (Achille Partners, Progresso என்பன) சோமாலியப் போர்முனைகளின் தலைவர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, நச்சுக் கழிவுகளைக் கடலில் கொட்டத் தொடங்கின. ஒரு டன் கழிவைக் கொட்ட $2.50 முதல் $3 வரை மட்டுமே கட்டணம் அறவிடப்பட்டது. இது ஐரோப்பாவில் சட்டப்படி கழிவுகளை அப்புறப்படுத்தும் செலவில் 10 இல் ஒரு பங்கு கூட இல்லை.

என்னென்ன கழிவுகள்?

• ரேடியோஆக்டிவ் (கதிரியக்க) மருத்துவக் கழிவுகள் (புற்றுநோய் சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படும் கருவிகள், கதிரியக்க மருந்துகளின் எச்சங்கள்)

• ஈயம், பாதரசம், ஆர்செனிக் போன்ற நச்சு வேதிப்பொருட்கள்

• மருத்துவமனைகளில் இருந்து வெளியேற்றப்படும் தொற்று கழிவுகள்

2004 சுனாமி பேரிடர் வெளிப்படுத்திய உண்மை

26 டிசம்பர் 2004 அன்று இந்தியப் பெருங்கடலில் ஏற்பட்ட சுனாமி, சோமாலியாவின் 650 கி.மீ நீளமுள்ள கடற்கரையைத் தாக்கியது. பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர். ஆனால், புயல் அலைகள் கடலின் அடிப்பகுதியில் புதைந்திருந்த 200 க்கும் மேற்பட்ட பீப்பாய்களைக் கிழித்துக் கரைக்குக் கொண்டு வந்தன.

இந்தப் பீப்பாய்கள் துருப்பிடித்த, கசிவு ஏற்பட்ட நிலையில் இருந்தன. அதிலிருந்து வெளியேறிய நச்சுப் பொருட்களால் கடற்கரை மக்களிடையே மூச்சுத் திணறல், தோல் புற்றுநோய், கல்லீரல் பாதிப்பு, கருக்கலைப்பு, குழந்தைகளில் உடற்கூறு குறைபாடுகள் என பல பாதிப்புகள் திடீரென அதிகரித்தன.

ஐநாவின் சுற்றுச்சூழல் திட்டம் (UNEP) 2005 அறிக்கையில், 350 க்கும் மேற்பட்டோர் இந்தக் கழிவுகளால் உடனடியாகப் பாதிக்கப்பட்டதாக உறுதிப்படுத்தியது. இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை ஆயிரங்களைத் தொடலாம் என்றும் மதிப்பிடப்பட்டது.

இதனை உறுதிப்படுத்தும் வகையிலேயே UNEP இன் பின்வரும் அறிக்கைக் கூற்று அமைந்துள்ளது: "இந்தக் கழிவுகள் இத்தாலிய மற்றும் சுவிஸ் நிறுவனங்களால் கொட்டப்பட்டதற்கான தடயங்கள் உள்ளன. ஆனால் சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர எந்த நாடும் முன்வரவில்லை."

இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின்னரே சோமாலிய மக்கள் "எங்கள் கடலைப் பாதுகாக்க யாரும் வரவில்லை. நாங்களே பாதுகாக்க வேண்டும்." என்று உணர்ந்தனர்.

தற்காப்புக் குழுக்கள் தோன்றுதல் (மீனவர்களிலிருந்து கடற்கொள்ளையர்களாக மாறுதல்)

1990 களின் பிற்பகுதியிலும், 2000 களின் முற்பகுதியிலும், கடலில் கொள்ளையடித்த வெளிநாட்டுக் கப்பல்களை எதிர்கொள்ள சோமாலிய மீனவர்கள் சிலர் ஆயுதம் தூக்கினர். முதலில் அவர்கள் தங்களை "சோமாலியாவின் தன்னார்வக் கரையோரக் காவலர்கள்" (Somali Volunteer Coast Guard) என்றே அழைத்தனர்.

ஆரம்பத்தில் இவர்கள், சிறிய வேகப் படகுகளில் (skiffs) வெளிநாட்டு டிராலர்களை அணுகி, ஆயுதங்களைக் காட்டி, "இது எங்கள் கடல்; நீங்கள் எங்கள் அனுமதியின்றி மீன்பிடிக்க முடியாது. உங்கள் கப்பலையும் மீனையும் பறிமுதல் செய்கிறோம்" என்று கூறுவார்கள். பின், அந்தக் கப்பல்களிடம் "அபராதம்" கேட்பார்கள். இதற்குப் பதிலாகப் பணம் கொடுத்தவர்களை விட்டுவிடுவார்கள்.

படிப்படியாக, இந்தத் தற்காப்பு நடவடிக்கை இலாபகரமான தொழிலாக மாறியது. ஏனென்றால், சில வெளிநாட்டுக் கப்பல்கள் அபராதம் கேட்டவுடனேயே ஒரு இலட்சம், இரண்டு இலட்சம் டாலர்களைத் தரத் தயாராக இருந்தன. இதைப் பார்த்து, வறுமையில் வாடும் ஏழை மீனவர்கள், மற்றும் பின்னர் சில போர்ப் படைத் தலைவர்களும் இதில் இறங்கினர்.

2005-2008 காலகட்டத்தில், கடற்கொள்ளை முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு பரிமாணத்தை எட்டியது. இதன்படி சிறிய மீன்பிடிக் கப்பல்களைத் தாண்டி, பாரிய சரக்குக் கப்பல்கள், எண்ணெய் டேங்கர்கள் மீதும் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. மீனவர்கள் மட்டுமின்றி, கல்வி அறிவு மிக்க இளைஞர்கள், முன்னாள் இராணுவ வீரர்களும் சேர்ந்து கொண்டனர். இதனால் வருமானம் மில்லியன் வரை உயர்ந்ததுடன் வறுமையில் வாடும் சோமாலிய இளைஞர்கள் கடற்கொள்ளையை ஒரு "வேலைவாய்ப்பாக"க் கருதவும் தொடங்கினர்.

எனினும், 2010 க்குப் பிறகு சோமாலியவை சுரண்டி அழித்த NATO, ஐரோப்பிய ஒன்றியம், இந்தியா என்பன சர்வதேச கடற்படைகள் உருவாக்கி கடற்காவல் நடவடிக்கைகளை (Operation Atalanta) மேற்கொண்டன. இதனால் கடற்கொள்ளை பெருமளவு குறைந்தது. ஆனாலும் வறுமை, சட்டவிரோத மீன்பிடி, கழிவுகள் கொட்டப்படுதல் போன்ற அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் இன்னும் தொடரவே செய்கின்றன.

சர்வதேச சட்டத்தின் தோல்வி

இந்த முழுப் பிரச்சினையின் மையத்தில், சர்வதேச சமூகத்தின் இருமுகப் போக்கு உள்ளது:

ஒருபுறம், சோமாலியக் கடற்கொள்ளையர்களை அழிக்க நேட்டோ, இந்தியா, சீனா, ரஷ்யா, ஐரோப்பிய நாடுகள் போர்க்கப்பல்களை அனுப்பின. மறுபுறம், சோமாலியாவின் கடலில் சட்டவிரோதமாக மீன்பிடித்தவர்கள் மீதும், கழிவுகளைக் கொட்டியவர்கள் மீதும் ஒரு குற்றவியல் நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.

2008 இல் ஐரோப்பிய நாடாளுமன்றம் "சோமாலியக் கடலோரப் பகுதியில் கடல்சார் கழிவுகள் கொட்டப்படுவதற்கான நம்பத்தகுந்த சான்றுகள் உள்ளன. இது கடற்கொள்ளையைத் தூண்டிய காரணிகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம்." என்ற அறிக்கையை தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டது.

ஆனால் இன்று வரை, அந்தச் சான்றுகளின் அடிப்படையில் எந்த நிறுவனத்துக்கும் எந்தத் தண்டனையும் வழங்கப்படவில்லை. குப்பை கொட்டியவர்கள் வெற்றி பெற்றார்கள். உணவுக்காகப் போராடிய மீனவர்கள் மிருகங்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டார்கள்.

எனவே சோமாலிய மீனவர்கள் கடற்கொள்ளையர்களானது திட்டமிட்ட ஒரு குற்றச் செயல் அல்ல. அது பிழைப்புக்கான ஒரு கட்டாயத் தற்காப்பு. அந்தக் கட்டாயத்தை உருவாக்கியவர்கள் பிரிட்டிஷ், அமெரிக்காவும் ரஷ்ய காலனித்துவ வாதிகளும், ஐரோப்பிய மற்றும் ஆசிய கொள்ளை கும்பல்களுமே.  

இன்று, உலகம் சோமாலியக் கடற்கொள்ளையர்களைத் திட்டுகிறது. ஆனால் யார் உண்மையான கடற்கொள்ளையர் என்பதை நாம் தீவிரமாகக் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு ஏழை மீனவன், தன் மகளுக்கு உணவு தர முடியாமல், ஒரு வெளிநாட்டுக் கப்பலைப் பிடித்துக் கேட்கும் பணமா? அல்லது, பில்லியன் டாலர் லாபத்துக்காக சட்டங்களை மீறி, மீன்களை அள்ளி, குழந்தைகளை நோயுறச் செய்யும் வெளிநாட்டுக் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களா?